Omgeving
Omgeving van pindlerův mlýn
In de omgeving van pindlerův mlýn is op toeristisch gebied veel te beleven: wandelen, fietsen, skiën, langlaufen, sleeën, aquapark, roddelbaan, paragliding, paardrijden, bowling, fitness, golf, snowtubbing, squash, tennis...
Bergwandeling:
Route van de Tsjechisch - Poolse vriendschap: pindlerova bouda - Harrachov
We gaan van pindlerova bouda naar Petrova bouda en volgen de rode markeringen, na 2 km komen we bij de blauw gemarkeerde afslag (links) richting Petrova bouda. In de zomer kunnen we kiezen of dat we afslaan, of dat we doorgaan met onze wandeling op de bergkam. In de winter is alleen de met palen gemarkeerde weg langs Petrova bouda toegankelijk. Vanaf Petrova bouda komen we via de gele markering terug op de bergkamroute en we vervolgen onze weg via de rode route. Van Petrova bouda gaan we richting Sněné jámy (Sneeuwkloof) en stijgen we tot aan de Dívčí a Muské kameny (Vrouwen- en Mannenrotsen), dit zijn zeer opvallende rotsformaties met prachtige uitzichten. We passeren de gedenkstenen van de heren Kalman en O.Rys waarna we afslaan naar het Poolse grondgebied. Via dit pad komen we op de hoogste berg van het westelijke Reuzengebergte - Vysoké Kolo, 1508 meter boven de zeespiegel. Rechts heeft u een prachtig uitzicht naar de Velké a Malé Sněné jámy (Grote en Kleine Sneeuwkloof) en kleine gletsjermeertjes. Vanaf Sněné jámy gaan we richting Vosecká bouda en het dal van de Mumlava. Al gauw komen we op de berg Violík en na ? km komen we op een kruising met een gele markering (welke leidt tot de bron van Labe - ? km). Onze rode route vervolgt zich via Pools grondgebied en we passeren de top van Sokolník. Bij Tvaroník verlaten we de bergkam en slaan op de kruising van de rood gemarkeerde routes links af richting Vosecká bouda en het bosrijke dal van de rivier Mumlava. Hier ontmoet onze route de blauwe route van Harrach en deze twee vervolgen zich samen stroomafwaarts tot aan de laatste stop van vandaag de waterval van Mumlava. Deze is maar 8 m hoog, maar het is de meest waterrijke waterval in het Reuzengebergte. Hier zijn interessante rotsformaties in graniet te zien, in de stroomversnellingen van de waterval heeft het kolkende water zogenaamde reuzenpotten ofwel ketels uitgesleten, de grootste heeft een diameter van 5-7 meter en een diepte van 3 meter). Vanaf de waterval dalen we verder af naar Harrachov, of via de blauwe route tot het busstation of via de langere rood gemarkeerde route tot aan Harrachov - Nový Svět.
Route van de Tsjechisch Poolse vriendschap: pindlerova bouda - Sněka
De wandeling op een van de meest interessantste gedeelten van deze route beginnen we met een vrij lastige stijging op de noordelijke berghelling van Malý iák (1440 meter boven de zeespiegel). De weg is rotsachtig, ongemakkelijk en ligt aan de Poolse zijde. We lopen door een gebied van bergdennen waar we een prachtig uitzicht hebben naar bijvoorbeeld de Jeleniogorská kotlina (laagvlakte) en de bergketens rondom. In het westen is het Wysoki Grzbiet Izerski, in het noorden Gory Kaczawskie en in het oosten Rudawy Jnowickie. De eerste stop is bij Polední kámen (Stonecznik - 1423 meter boven de zeespiegel), een granieten rotsformatie die al van ver te zien is en waarover vele verhalen worden verteld. Het feit dat deze formatie in het verleden al vele namen heeft gehad (o.a. Mnich = Monnik, Starosta = Burgermeester, Čertův Kámen = Duivelsrots), is te danken aan zijn vorm die in de noordelijke richting aan een menselijke postuur doet denken. De vanuit de verte zichtbare formatie dient overigens ook als curieuze zonneklok voor de inwoners van het noordelijke voorgebergte. Om 12 uur staat de zon hier namelijk recht boven. De weg leidt ons verder naar hraba kara. Hier vinden we de sporen van een belangrijk bergchalet welke door een Silezische vereniging uit het Reuzengebergte in het jaar 1889 werd gebouwd als voorbeeld voor het bergtoerisme. Het chalet van prins Jindřich brandde in 1947 onder onduidelijke omstandigheden af en is nooit meer herbouwd. Bij mooi weer kunt u hier genieten van de prachtigste uitzichten in het Reuzengebergte, waarbij de bergtop Sněka domineert. Vanaf de kruising Spalona Stranica vervolgen we gemakkelijk onze weg naar Schronisko pod Snieka en daar beslissen we hoe we verder gaan. Of we bestijgen de berg Sněka wat ter afsluiting nog een prachtig uitzicht over het hele Reuzengebergte en omgeving oplevert, of we gaan direct terug via Luční bouda en Kozí hřbety.
Labský důl (Dal van Elbe)
Vanuit pindlerův Mlýn bewandelen we de blauwe route op de linkeroever van de Elbe langs hotel Savoy en langs het dalstation van de stoeltjeslift naar Medvědín (1235 meter boven de zeespiegel). Bij Dívčí lávka (Meisjes bruggetje) bij de samenloop met Bílé Labe (Witte Elbe) begint het eigenlijke dal Labský důl (Dal van Elbe).Ook de eerste toeristische route in het Reuzengebergte, de zogenaamde Harrachovská cesta (De route van Harrach) begint hier, deze is genoemd naar de oprichter graaf Jan z Harrachu (Jan Harrach) in het jaar 1879. Juist op deze plaats bij Dívčí lávka werd destijds tol geind. Labský důl is een bergdal van zon 8 km lang, dat in het ijstijdperk door gletsjers werd gevormd tot een lengte van 5 km. Resten van de morenewal kunnen we nu nog bekijken vlakbij de monding van Medvědí potok (Berenbeekje), dat van links de Elbe instroomt. Na de brug op de linker oever van de Elbe verbreedt het dal zich. Deze plaats werd ooit gekozen om een zaagfabriek van Harrach te plaatsen, waarbij gebruik werd gemaakt van de waterkracht van de jonge Elbe. Aan de rechterzijde kunnen we tijdens de wandeling op de berghellingen van Sedmidolí nog steeds de gevolgen van een zware herfststorm in het jaar 1966 zien. Deze storm heeft destijds 450 hectare bos vernietigd, dat zich vooral in het onderstroom gebied langzaam herstelt. We vervolgen onze weg en we naderen de Dolní Labský Vodopád (Onderwaterval van de Elbe), de weg wordt langzaamaan steeds breder en gemakkelijker en wordt s winters ook gebruikt als langlaufloipe vanuit pindlerův Mlýn. Echter boven Dolní Labský Vodopád eindigt dit gedeelte en wordt de weg moeilijker en stijgt snel. We gaan over Pudlava, die hier boven de brug een waterval vormt. Vanaf een mooie uitzichtplaats op de rotsen kunnen we goed bekijken wat de gevolgen zijn van een lawine die in maart 1956 een oppervlakte van 9 hectare bos op de tegenovergelegen helling heeft vernietigd. De lawine heeft over een lengte van 1375 meter alle grond met zich meegesleurd en kale rots achtergelaten. Met zeer grote kracht is hij over de bedding van de Elbe en zelfs op de tegenover gelegen helling geraasd. We wandelen verder door een ontbost gedeelte waar de door luchtvervuiling aangetaste bossen gekapt moesten worden. Hier wordt vooral met behulp van helikopters gewerkt en daarom is deze route om veiligheidsredenen meestal gesloten. Aan de overkant zien we enkele kloven in het Labský důl, in de volgorde Harrachova, Pančavská, Navorská a Labská rokle. Al deze gebieden zijn belangrijke botanische plekken. Zeer boeiend is vooral de waterval van Pančava (eerder ook Pančiče of Pučava genoemd), die zich 148 meter omlaag stort tot op de bodem van het Labský důl. In Pančavská jama bevindt zich ook de belangrijke botanische plaats Schustlerova zahrádka (De tuin van Schustler). Daarnaast is in de helling nabij de waterval de ingang van een kloofgrot alwaar volgens vele verhalen de Krakonoova klenotnice (schatkist van Krakono) verstopt is. We lopen verder over een houten bruggetje over de Elbe. Hierna begint het bouwtechnisch (er werd zelfs met springstoffen gewerkt) en toeristisch gezien lastigste gedeelte van de beklimming tot aan Labská bouda. De steile beklimming is wat vergemakkelijkt door enkele bochten aan te brengen, waarvan één het ondergedeelte van Labská rokle (kloof van Elbe) zeer dicht nadert. Hier valt Labský vodopád vanaf een achtenswaardige hoogte van 35 meter omlaag tot op de bodem van Labská rokle. De beklimming via een rotspad eindigt op een vlakte alwaar het voormalige Labská bouda stond, dat op 6 januari 1965 is afgebrand. Het moderne en nieuwe Labská bouda staat maar een paar meter hoger op de helling. Hier kunnen we even uitrusten in het buffet of restaurant. Reeds rond 1830 stond op deze plaats bij Labský vodopád een hut, gemaakt van stenen, takken en schors, alwaar de legendarische Blasse Blaková uit Rokytnice een winkeltje heeft gedreven. Het aangeboden assortiment: gestremde geitenkaas, melk en smokkelwaar uit Silezië. Na een verbouwing door de familie Schier werd al halverwege de eeuw accommodatie aangeboden. Het nieuwe Labská bouda werd volgens het project van ing.arch. Z.Říhák in de jaren 1969 tot 1975 gebouwd. Tot op heden zijn er gegronde twijfels over de juiste plaats van dit gebouw omdat het door zijn architectuur sterk buiten de omgeving valt. Vanaf Vrbatova bouda dalen we af via de rood gemarkeerde bergweg waarbij we prachtige uitzichten hebben op het dal van Jizera en het hele uitgestrekte gebied van het westelijke Onderreuzenbergte. We vervolgen de rode markering die naar links afbuigt naar de bergdennen en weldra zijn we op mídova vyhlídka (Uitzichtplaats van míd), waar we afscheid moeten nemen van het panorama van het Silezische gebergte en het prachtige uitzicht op het hele Sedmidolí (Zevendal). Vanaf mídova vyhlídka dalen we vrij snel af naar Horní Mísečky, dat een actieve wintersportplaats is en waar één van de gebouwen genoemd Cáchovna ons aan de recente mijnwerkersgeschiedenis laat herinneren. In de jaren vijftig hebben hier vele mijnwerkers gewoond die onderzoek hebben gedaan naar uranium op de hellingen van Medvědín. Vanaf de kruising bij de randen van de velden dalen we via de rode route weer vrij snel af naar Bedřichov, waarna we tussen de gebouwen van een militair recreatieoord door, het centrum van pindlerův Mlýn weer bereiken.
